κόβω τα μαλλιά μου κοντά

κοιτάζω ξανά την ώρα

κατεδαφίζω αναμνήσεις

αφήνω κραγιόν σε ατελείωτα τσιγάρα

γυρίζω να δω τη βροχή

σα να μην ήταν όλα στο μυαλό μου

σα να υπάρχει ακόμα κάτι

που έχει σημασία

όταν λείπει

είναι που τρέχει

σαν τρελός στη βροχή

να σβήσει τα μάτια

τα δάχτυλα

τις μυθικές της ατέλειες

απ’ το φλεγόμενο μυαλό του