απ την πανσέληνο

περνά το μονοπάτι

σπαρμένο με λέξεις και νότες

που τελειώνει στον ουρανό

των χαμένων στη βροχή

νοσταλγιών

κόβω τα μαλλιά μου κοντά

κοιτάζω ξανά την ώρα

κατεδαφίζω αναμνήσεις

αφήνω κραγιόν σε ατελείωτα τσιγάρα

γυρίζω να δω τη βροχή

σα να μην ήταν όλα στο μυαλό μου

σα να υπάρχει ακόμα κάτι

που έχει σημασία