in the post love zone.

cats lost their comfort.

with the newcomers.

 

silence i keep. joys are fleeting
ridiculousness is fundamental. mediocrity is omnipresent
banality is attacking. our project is past. i keep silent

 "it's such a pity, that you 're such a glitch"

  (if only i hadn't that itch)

                 

ανάμεσα σε άμορφα συντρίμμια

σκοτώνοντας τον χρόνο, ο χρόνος με σκοτώνει

διαβάζω το Πυξάρι

ακούω Coil

με μαύρους κύκλους και κόκκινα μάτια, βλέπω μπλε ταινίες

την

Πέτρα που μου έριξες, απ' το

Ψαλίδι σου τις αμυχές, στο

Χαρτί αφήνω

την άνοιξη, όταν οι άλλοι χορεύουν

ονειρεύομαι ξυπόλητη

στο σανίδι

στο σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα

ανάμεσα σε όμορφα συντρίμμια

απ την πανσέληνο

περνά το μονοπάτι

σπαρμένο με λέξεις και νότες

που τελειώνει στον ουρανό

των χαμένων στη βροχή

νοσταλγιών

κόβω τα μαλλιά μου κοντά

κοιτάζω ξανά την ώρα

κατεδαφίζω αναμνήσεις

αφήνω κραγιόν σε ατελείωτα τσιγάρα

γυρίζω να δω τη βροχή

σα να μην ήταν όλα στο μυαλό μου

σα να υπάρχει ακόμα κάτι

που έχει σημασία

όταν λείπει

είναι που τρέχει

σαν τρελός στη βροχή

να σβήσει τα μάτια

τα δάχτυλα

τις μυθικές της ατέλειες

απ’ το φλεγόμενο μυαλό του

έπρεπε να κλειστώ στη μοναξιά

έπρεπε να μείνω μόνος

οδυνηρά δεμένος

με τον τελευταίο παλμό της φωνής της

από φόβο μήπως

μια καινούρια λέξη

ερχόταν να διαρρήξει

το κουτί της σιωπής

όπου με κάποιο αρμονικό κλειδί

είχα βρει

για μια στιγμή μόνο

την τονικότητα της ευτυχίας

have read every word. the nice and the odd. have to drown the untold.

all absurd. after all. no hope. just beauty.

no meaning either. just ether.

but if there is one.

is walking on ice.

and see in his eyes.

the year
i will see
into your eyes

σκοτώνοντας τον χρόνο, ο χρόνος με σκοτώνει.
ακούω Coil. ονειρεύομαι όταν οι άλλοι χορεύουν.
με μαύρους κύκλους, βλέπω μπλε ταινίες.
γράφω τα λόγια που δε μου 'πες.
σ' αυτές τις περίεργες διακοπές. αδιάκοπης ενσυναίσθησης. 

τυφλός ηνίοχος του πόθου μου
το βλέμμα μου αντικρίζει
θραύσματα μόνο
μιας ανυπότακτης περιοχής
που λέγεται Απουσία

being out of office.
how to suffer with dignity.
manual.
and report.

σημείο διάλυσης

κόψε τα μαλλιά σου κοντά.
να τονιστούν οι γωνίες σου.
αγορίστικα κόψτα.

σ’ ένα άχρονο όνειρο.

τα δάχτυλά μας ήταν πλεγμένα, όταν μου είπες “χρόνια πολλά”. “ελπίζω πως όχι”, απάντησα, όχι τουλάχιστον πέρα από το όριο που έθεσε ο Ερνέστο. και ο νους μου πήγε στον άλλο Ερνέστο, αυτόν χωρίς όρια. κι έπειτα στον Andrei και τον Andrew, και όλους αυτούς που ζήσανε για να λησμονούμε τη σκληράδα της ζωής και την Απώλεια του Έρωτα. για να θυμόμαστε ότι δεν υπάρχει ελπίδα, αλλά η ομορφιά είναι παντού. και κάπως έτσι ο Albert και o Albert μου θύμισαν ότι θα είμαι πάντα ο ξένος και η κόρη μου, όλοι μου οι έρωτες, θα αρχίζουν πάντα από Α και Ε.

σ’ένα άχρονο όνειρο, στην πιο ωραία μας ταινία.